Pro-te-st-aat

(over een lijf dat protesteert)

Als ik samen met mijn jaarlijkse griepprik bloed laat trekken wordt de vraag gesteld of we niet ook de PSA-waarde zouden laten controleren. In het verleden nooit gebeurd wegens ‘onnodig ongerust maken’. Advies van de dokter. Zij zal wel gelijk hebben. Ik vertrouw mijn dokter. Mijn huisarts is een ‘zij’. Prostaat, ik weet wel ongeveer waar die brave klier zich schuilhoudt. Klachten zijn er niet. Dus “Ja doe maar dokter”. Ik voel me, mijn leeftijd in acht genomen, een gezonde kerel. Wandelen, fietsen en zwemmen, niet extreem of competitief, laat ons zeggen ontspannend.

Het liefdesspel functioneert zoals moet. Oké, de frequentie is iets lager. Plassen, ook geen probleem. Water, bier of wijn vinden vloeiend hun uitweg naar lager gelegen gebieden. 

Ik prijs me gelukkig want gezondheid is nooit evident.

Twee dagen later staat ze onaangekondigd, onverwachts aan mijn deur met een brief voor de uroloog. PSA waarde 16. Ik snuffel meteen op internet. Mijn hartslag slaat op hol want vind daar info die ik liever niet wil lezen. Mijn wereld staat op zijn kop. Dit kan niet, dit is onmogelijk.

Diezelfde dag bel ik naar een uroloog voor een afspraak. Ik krijg het secretariaat aan de lijn. Vlugste consultatie 3 weken later. Ik dring wat aan met paniekerige stem en vraag om vroeger te komen, want ben overtuigd dat ik een dringend geval ben. 2 weken later sta ik samen met mijn beste vriendin, mijn echtgenote met wie ik al 51 jaar de lakens deel, mijn schatje, voor een eerste consultatie bij de uroloog. Ik zit er niet alleen. Blijkbaar zijn er nog mannen met hetzelfde probleem. Later zegt een verpleegster me doodleuk: “Niet ongerust zijn meneer, alle mannen krijgen ermee te maken. Elke man sterft mét prostaatkanker en weet het niet, maar niet elke man hoeft er ván te sterven”. Zij kan het weten want ze werkt hier op de afdeling. Oef!

Vanaf nu wordt mijn geduld voor uren, dagen, weken en maanden op de proef gesteld. 

Eerste screening 

De uroloog schrijft me pillen voor. Joepie, de pil gaat het voor mij oplossen. Doosje leeg nemen,  bloed trekken en weer komen. Zo gezegd zo gedaan. 

Twee maanden slikken en de waarden zijn niks gezakt. Pillen hebben niet geholpen. Hoop slaat om naar twijfel met veel vraagtekens. Het begint me stilaan te dagen. Het aanvaardingsproces kan starten.

Afspraken worden gemaakt voor MRI en biopsies. Meteen worden we in contact gebracht met een begeleidingsverpleegkundige. Zij wind er geen doekjes om. Dit is even schrikken. Het volledige traject wordt voorgesteld.

We krijgen een informatiebrochure mee met tekst en uitleg. Over o.a. bloedverlies in urine en sperma na de biopsie. Leuk vooruitzicht.

Als jonge kerel waren condooms een geliefd artikel bij de apotheker. Een eeuw geleden dat ik die “jasjes” nog gebruikte. Vandaag kan je die dingen gelukkig anoniem bestellen via internet. Zie je mij een apotheek binnen stappen, 74 op de teller. Mijn soldaten zijn wel niet zo rap meer maar schieten doen ze nog. Ik hoef enkel de trekker over te halen.

Condooms, een haat-liefde verhouding in het verleden. Nu zijn ze een tijdje een hulpmiddel. 

Terzijde zegt ze onverhoeds, “Je bent ook op een ‘kantel leeftijd’ gekomen”. Ik vraag wat dat betekent. Enfin, ik begrijp, was ik een paar jaar ouder, dan begonnen ze er niet aan. Oké, ik heb dus ‘geluk’. 

Eerst de MRI dus. 

Een toestel dat met magneetvelden werkt. Allemaal niet erg. Je moet alleen onbeweeglijk blijven liggen. Ik beweeg geen vin, geen vinger, een omgevallen standbeeld dat door een koker schuift. 

Vier dagen nadien volgen puncties. Weer niet erg. Je dikke darm wordt doorprikt om weefsel van de prostaat te nemen voor laboratorium onderzoek.  Goed- of kwaadaardig.

Drie weken in spanning en dan een uitslag die inslaat. Kwaadaardige prostaatkanker! Wat ik al lang vreesde krijgt nu bevestiging.

Ik deel het nieuws met kinderen uiteraard, naaste familie en enkele goede vrienden. Dagen en nachten van piekeren volgen mekaar op. Ben iemand die graag controle houdt enerzijds, anderzijds ook iemand die in elke situatie naar de beste oplossing streeft. En dan dit verdict. Oké, er zijn vele ergere dingen in het leven en misschien maak ik me zorgen om niks. Ik moet ervan uit gaan en vertrouwen dat dokters het beste met me voorhebben. Ik pep mezelf op. Samen gaan we ervoor.

Ik ben allergisch voor medelijden, dus hou ik het nieuws beperkt. Van dramatiseren wordt niemand beter. Positief blijven is de boodschap. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Een vriendin verpleegster spreekt me moed in. “90% kan men met succes behandelen”, zegt ze. “Het komt allemaal goed”, zeggen anderen. Kaarsen van de liefste vrienden zullen branden. Een zinvol symbolisch gebaar. Dankjewel lieve vrienden.

De uroloog zit met vraagtekens en bepleit een extra scan, een Pet-scan. De reden is me onduidelijk. Ik vermoed om nogmaals eventuele uitzaaiingen op te sporen. Dat is al eerder gebeurd via CT-scan, bot- en MRI-scan met gelukkig negatief uitkomst maar hij wil zekerheid. 

Nieuwe afspraak in Virga Jesse ziekenhuis 6 weken later. Waarschijnlijk een lange wachtrij voor dat toestel, sus ik mijn gedachten. 

Nu zijn we toch echt nieuwsgierig. Na de Pet-scan maak ikzelf een afspraak met de uroloog om het uiteindelijke resultaat te weten. Goed nieuws want geen uitzaaiingen gevonden.

Twee opties: robot operatie of hormonale behandeling. De beslissing was al een tijdje uitgepraat. De consequenties waren ook min of meer gekend. Nu wordt alles concreet. De dokter overlegt nog met een collega als we onze beslissing hebben kenbaar gemaakt.

We krijgen een datum. Drie maanden later. Voor de robot is er ook een wachtlijst. De dokter uroloog wenst me goede moed en de volgend keer dat ik hem zal zien, zal in de operatiekamer zijn. 

Het secretariaat maakt een afspraak met een begeleidingsverpleegkundige, dezelfde die ons al eerder voor lichtte. 

Een PowerPoint voorstelling maakt alles nog eens duidelijk en het opnamedossier met alle documenten en afspraken krijgen we mee. 

Eerste opdracht: 18 sessies bij de kiné waarvan er 2 verplicht vóór de operatie. Nadien kunnen er daar nog 60 bijkomen, indien nodig. Sterke vooruitzichten.

Ik krijg een lijst van 30 kinesisten waar ik mijn bekkenbodemspieren moeten leren gebruiken en versterken. Gek, de lijst bevat enkel vrouwelijke kinesisten. Het moet zijn dat vrouwen zich meer dan mannen bewust zijn van een bekken. 

Opdracht: 3x/daags 10 minuten oefenen tot aan de operatie. Een opgave maar het zal me helpen nadien. Spieren moeten de taak van de prostaat overnemen. Bekkenbodemspieren zijn geen ‘forsballen’ maar moeten wel zo sterk worden.

“Je hebt zwakke bekkenbodemspieren meneer”, zegt mijn kinesiste bij een manuele controle. Ik word meteen gemotiveerd. Ik was gewaarschuwd maar inbeelden hoe het voelt: onmogelijk. Bij mijn tweede verplichte bezoek voor de kine krijg ik elektrische stimulatie. Techniek wordt uitgevoerd met een kleine anale elektrode. Niet bepaald lustopwekkend. 

Preoperatieve raadpleging met de anesthesist en verpleegkundige is het volgende. Mijn vooraf ingevulde vragenlijst wordt zorgvuldig nagekeken. 

Valse tanden? Neen

Hoorapparaat? Neen. Dus hoor je nog goed? Wablieft?

Piercing? Ik kan het niet laten. “Nee, wacht ik zal er vlug eentje maken”.

Gelach, ongeloof en verwondering. Nee, niet operatief, nee niet aangeboren, ja zelf gemaakt.  Altijd fun en schrikken. Oudere man ontmoet jonge dame of heer met piercing. 

Behalve dagelijkse oefeningen, rest me nog een doktersbezoek voor bloedafname en een cardiogram. Mijn opnamedossier is klaar, alles is doorlopen. Ik weet wat me te wachten staat. Ik ben er klaar voor. Het eerste verdict dateert van 9 maanden terug, de tijd van een zwangerschap.

Eén ding is duidelijk. Als deze bladzijde is omgeslagen krijgt mijn leven andere prioriteiten. Carpe Diem. Pluk de dag! “Alles komt goed!.

Want

Ik wil nog liefhebben en flirten en vrijen met mijn schatje, ik wil nog veel wandelen, (naar Compostela bijvoorbeeld met samana om lieve mensen te begeleiden die hun grenzen willen verleggen en zo boven zichzelf uitstijgen), ik wil ook nog naar Lourdes wat mijn pa zaliger altijd aangeprezen heeft, (sorry pa, ik ben er nog altijd niet geraakt), ik wil ook graag mijn Ierse vrienden gastvrij ontvangen en bezoeken en Elijah, (het kleinkind van mijn ‘Ierse’ dochter) in mijn armen nemen, ik wil nog lang genieten van de vele soorten vogels in mijn kleine achtertuin (met een grasperk met veel onkruid en mos), ik wil ook wel ‘sorry’ zeggen aan zovelen (ik ging geregeld in de fout en was niet altijd te genieten), ik wil nog veel schrijven, commentaar, columns, blogs (immers wie schrijft die blijft), misschien wil ik wat veel, …..

Kerstmis 20.20 en Nieuwjaar 20.21

Kerstmis 20.19. 

Ik heb het anders geweten. Om 11 uur naar de middernachtmis om je van een stoel te verzekeren. Elk jaar sneeuw besteld én soms gekregen. Van pakskes was geen sprake. Kerstdag familiebezoek en vlaai op tafel. Het is vandaag geschiedenis. Tijden veranderen. 

Kerstmis. We gedenken de geboorte van Jezus, in een stal met een os en een ezel, in een kribbe met wat hooi en stro. “Er is één kindeke geboren op aard,…”. Overvolle kerken zijn verleden tijd. We hoeven niet meer recht te staan, vanachter. Maar toch nog redelijk vol en ja, de kerstmis, het heeft iets. Een feestviering om een geboorte. Het stalletje, het zangkoor dat zijn repertoire heeft aangepast, de xtr versiering en niet het minst, je medemens die open minded zich ontwapenend opstelt. “Kijk, ik ben ook een kristen”.

Kerstmis 20.20. 

Je houdt het niet voor mogelijk. 15 gelovigen toegelaten. Telt er de pastoor, de koster, de organist en de lector af en je houdt nog net een voetbalploeg over. Begin maar te selecteren. Met een aftelrijmpje? Spierke trekken? Eerst komt, eerst maalt? Lottotrekking? Per opbod? Mijn fantasie slaat op hol. Kerkleiders hebben gelukkig voor het verstandigste scenario gekozen. We slaan een jaar over. 

De mens moet het hoofd buigen voor de natuur, eigenlijk niet abnormaal. Toch ook weer fantastisch tot wat hij weer in staat is. Een entstof ontwikkelen binnen de kortste tijd. Mondiale samenwerking van wetenschappers. Een paas gebeuren om het bij bijbelse woorden te houden. 

Kerstmis thuis, in je bubbel met 1 knuffel contact. ‘Nodig een eenzame uit’ een slogan, slagzin van BZN en andere humane organisaties. Al hadden we het gewild, we mogen niet. 

Nieuwjaar 20.20 

1 januari 2020. De beste wensen voor het nieuwe jaar. Gezondheid, reizen en vakantie, veel geld voor wie tekort heeft, geluk in de liefde, een nieuwe pelgrimstocht voor de liefhebbers…, kortom het allerallerbeste. Het is anders uitgedraaid. ‘met alle Chinezen, ook met den deze ‘. Een kutjaar, een klotejaar. Gendergelijkheid ook in de benaming 😄.

Onze woordenschat werd uitgebreid en kende een update. Je kan het zo gek niet bedenken.

Afstandsbezoek, anderhalvemetergesprek, balkonbezoek, besmettingsrisico, triagetent, virusangst, infectietsunami, huidhonger, kuchscherm, hoestschaamte, lockdownparty, deeltjeswolk, e- en stoepperitieven, mondkapje, coronanazi enz… Ook gehoord cockdown en pornopiek. 

‘Knuffelcontact’ schopt het tot woord van het jaar 2020.

Mekaar de hand schudden is uit den boze. Vandaag is het met vuistje, elleboog of met de voet. Dit laatste populair bij voetballers.

TV-nieuws werd een nachtmerrie van cijfers en statistieken. Het reguliere wereldgebeuren is weg, nergens conflicten, wereldpolitiek is in lockdown. Middag- en avondnieuws kent maar 1 onderwerp.

‘Bubbels’ krijgen een andere betekenis.

We gingen coronahamsteren, we dachten massaal dat een pandemie van diarree op komst was. 

Coronakapsels worden hip. Back to the sixties, flower power verrijst.

Hond en baasje wandelen de zolen van hun schoenen. De woefwaffen gaan de coronatijd straks missen.

Autostrades werden speelstraten. Vliegpleinen, parkeerplaatsen voor vleugellamme miljoenen dollars. Winkelstraten werden waardeloos.

Krantenfoto’s worden kwisvragen. Wie is wie.

De koffie op kantoor drink je nu thuis met favoriete koekjes.

Ongekende treurnis bij afscheid nemen. Geen mens wil “alleen” sterven.

Gelukkig is er ook positiviteit.

We bleven in ons kot. Voorspelling van virologen: het geboortecijfer gaat spectaculair stijgen. Lockdown met neveneffecten.

De lucht werd grondig gefilterd. Wolken zijn terug wolken. En autoloze zondagen en weekdagen waren een tijdje terug. Natuurgeluiden kwamen tot hun recht.

We weten terug wat sociale zekerheid is.

We leren onze buren kennen. Wandelen wordt een nationale sport. 

Nieuwjaar 20.21. 

Mijn nieuwjaarswens voor 2021 verschilt weinig van vorig jaar. Alleen het ‘nieuwe normaal’ mag er eentje zijn met terug “knuffels”.
Knuffelen is het liefdevol of zorgzaam tegen zich aandrukken van een of meerdere personen. De knuffel is een veel voorkomende manier om genegenheid te tonen, net als het geven van een kus.

Camelia’n huwelijksverjaardag 2021

Camelia is een groenblijvende struik met glanzend leerachtig blad. De bloem is groot en opvallend en verschijnt als één van de eerste na de late winter.

Ik moet 10 of 11 geweest zijn. De jaren 50, vorige eeuw. Eversel, mijn geboortedorp, dorpje met kerk en pastoor, jongens- en meisjesschool, een paar kleine winkels, 5 cafés, een feestzaal, een schuttersgilde, een doorsnee Limburgs dorp. 

Gouden bruiloft. Die tijd een uniek gegeven. Heel het dorp werd gemobiliseerd. Een stoet met alles erop en eraan. Verkleedpartij voor de jubilarissen. Een gebeurtenis die voor en na, weken stof leverde voor café praatjes en buren roddels. Destijds een evenement voor het nageslacht. En het moet gezegd, het betreffend koppel genoot aanzien in de parochie. Het landbouwersgezin had goed geboerd en mocht onder hun rijke kroost een pater en een nonneke rekenen.

Ik was verkleed als boerenknecht met vlagzeis in de linker- en pijp in de rechterhand.

Later zijn samen met hogere levensstandaard het aantal gouden bruiloften gestaag gestegen en vandaag niet ongewoon. Je ziet nu diamanten en zelfs brillianten huwelijksjubilea. 

22 mei 1970 – 22 mei 2020 Gouden huwelijksjubileum

Wij hebben dat parcours dus ook afgelegd. Onze beider ouders hebben dat geluk mogen smaken. Schoonouders van onze kinderen niet. We zijn dus dankbaar voor gekregen gezondheid en geluk.

22 mei 1970 

en hedde gij meubelen en hedde gij huisgerief, dan meugde gij trouwen met uw lief”.

Zo klinkt het in een oud Antwerps volklied. Tafel en bed. Voor mij de twee belangrijkste meubelen. Tafel waar de liefde door de maag gaat, discussies worden gevoerd, plannen gesmeed, problemen gemaakt en gelukkig ook opgelost. Het bed waar we ⅓ van ons leven doorbrengen om zalig uit te rusten. Maar waar we ook al eens wakker liggen en piekeren. Waar compromissen gesloten worden en… de liefde voor elkaar bezegeld wordt. Liefde is een werkwoord. 


Vrijdag 22 Mei 2020 Feestdag van H. Rita, patrones van hopeloze en onmogelijke zaken. Soms op mij van toepassing zegt mijn wederhelft. Nieuwe maan. Volgens elkedagenergie.be staat de nieuwe maan voor nieuwe energie en nieuw begin. We gaan ervoor. 

Vrijdag 22 mei 2020 50 jaar getrouwd. Gouden bruiloft.

Je keek er naar uit en maakte een minimum aan plannen. Een dag zoals een ander “in corona tijd!”. Je staat stil bij wat is geweest. Een terugblik met gemengde gevoelens. Dankbaar om wat geweest is maar onherroepelijk voorbij is en nooit nog terug komt.

Samen het avontuur gestart, van wal gestoken. Het pad was niet altijd geplaveid, het water was niet altijd rimpelloos en de lucht was niet altijd blauw. Een weg soms met hindernissen en bochtig parcours, ook al eens stroomversnelling en roeien met de riemen die we hadden en er dreven al eens donkere wolken. 

50 jaar, onwerkelijk, een fractie in tijd maar toch zoveel gepasseerd. Bouwen aan een nest, kinderen grootbrengen, niks bijzonder, de gang van het leven. In een relatie delen 2 mensen met eigen verleden, eigen karakter, lief en leed door te kiezen voor de liefde. Niet altijd gemakkelijk of evident. Trouwen en vertrouwen. Voor ieder koppel verschillend. Voor ons: “It was worth to do it”. Wensen voor ‘nog vele jaartjes erbij’, we grijpen ze met beide handen. ‘Goed voor elkaar zorgen’, een goed uitgangspunt.

2020. De samenleving is grondig veranderd. 

De levensverwachting blijft in stijgende lijn gaan. Volgens FOD economie waren er op 1 jan. 2019 1487 honderdplussers in ons land. Geen virus kan dat verhinderen. Trouwen en samen blijven is niet meer evident. Bovendien wordt er later getrouwd. Volgens Statbel, het Belgische statistiekbureau werden in 2018, 45.059 huwelijken voltrokken. Het aantal echtscheidingen in datzelfde jaar was 23.135. Ook zijn er vandaag mogelijkheden om wettelijk of feitelijk samen te wonen, vormen die vroeger niet of minder in zwang waren.

Plannen, ze waren er natuurlijk. Feest met beste vrienden, kinderen en kleinkinderen, buren en familie. Noppes, virussen hebben roet in het eten gegooid. Onder het terras, heel intiem met kinderen en kleinkinderen en social distance (ergens tussen 1 en 151 cm) was meer dan fijn. Ze zijn tenslotte de voornaamste mensen in ons leven. 

Uitgesteld is niet afgesteld. Volgend jaar (bij leven en welzijn) een Camelia’n huwelijksjubileum met dank aan Covid-19. Daar gaan en duimen we voor. 

… vandaag met coronakapsel, 50 tinten grijs en een rimpel hier en daar 

Of je nu getrouwd bent, wettelijk of feitelijk samenleeft en een datum hebt, hieronder vind je een lijst (gevonden op internet) om de liefde na corona tijd in de verf te zetten. Intiem, uitgebreid met vrienden en/of familie. Er zitten leuke benamingen tussen. Wollen huwelijksjubileum (7j. huwelijk), Nikkelen huwelijksjubileum (28j. huwelijk), Crêpe’n huwelijksjubileum (39j. huwelijk), enz…. 

1  jaar huwelijk = Katoen, 2  jaar huwelijk = Leer, 3  jaar huwelijk = Tarwe, 4  jaar huwelijk = Was

5  jaar huwelijk = Hout, 6 jaar huwelijk = IJzer, Gips, blik, 7 jaar huwelijk = Wol

8 jaar huwelijk = Klaproos, 9 jaar huwelijk = Faience, 10 jaar huwelijk = Tin

11 jaar huwelijk = Koraal, 12 jaar huwelijk = Zijde, 13 jaar huwelijk = Meiklokje

14 jaar huwelijk = Lood, 15 jaar huwelijk = Kristal, 16 jaar huwelijk = Saffier

17 jaar huwelijk = Roos, 18 jaar huwelijk = Turkoois, 19 jaar huwelijk = Cretonne

20 jaar huwelijk= Porselein, 21 jaar huwelijk = Opaal, 22 jaar huwelijk = Brons

23 jaar huwelijk = Beryl, 24 jaar huwelijk = Satijn, 25 jaar huwelijk = Zilver

26 jaar huwelijk = Jade, 27 jaar huwelijk = Acajou, 28 jaar huwelijk = Nikkel

29 jaar huwelijk = Fluweel, 30 jaar huwelijk = Parel, 31 jaar huwelijk = Bezaanleder

32 jaar huwelijk = Koper, 33 jaar huwelijk = Porfier, 34 jaar huwelijk = Amber

35 jaar huwelijk = Robijn, 36 jaar huwelijk = Mousseline, 37 jaar huwelijk = Papier

38 jaar huwelijk = Kwik, 39 jaar huwelijk = Crêpe, 40 jaar huwelijk = Smaragd

41 jaar huwelijk = Ijzer, 42 jaar huwelijk = Parelmoer, 43 jaar huwelijk = Flanel

44 jaar huwelijk = Topaas, 45 jaar huwelijk = Vermeille, 46 jaar huwelijk = Lavendel

47 jaar huwelijk = Kasjmier, 48 jaar huwelijk = Amethist, 49 jaar huwelijk = Ceder 

50 jaar huwelijk = Goud, 51 jaar huwelijk = Camelia, 52 jaar huwelijk = Toermalijn

53 jaar huwelijk = Kers, 54 jaar huwelijk = Sabelbont, 55 jaar huwelijk = Orchidee

56 jaar huwelijk = Lapis, 57 jaar huwelijk = Azalea, 58 jaar huwelijk = Esdoorn

59 jaar huwelijk = Nerts, 60 jaar huwelijk = Diamant, 61 jaar huwelijk = Plataan 

62 jaar huwelijk = Ivoor, 63 jaar huwelijk = Lila, 64 jaar huwelijk = Astrakan

65 jaar huwelijk = Briljant, 66 jaar huwelijk = Jasmijn, 67 jaar huwelijk = Chinchilla 

68 jaar huwelijk = Graniet, 69 jaar huwelijk = Lork, 70 jaar huwelijk = Platina 

75 jaar huwelijk = Albast, 80 jaar huwelijk = Eik

Voor wie nog tussendoortjes wil: 1,5 jaar huwelijk = Blik, 2,5 jaar huwelijk = Aluminium 

©adrienopstap

BLIND GETROUWD – BLIND DATE

(reality programma’s op tv)

Twee van mijn favoriete programma’s. Reality-tv, professioneel met het nodige respect voor de kandidaten ingeblikt en gemonteerd om hoge kijkcijfers te scoren. Ik ben fan. Reacties zijn voorspelbaar maar blijven leuk om zien. Vrijgezellen door experts gematcht. Eigenlijk een gearrangeerd huwelijk of ontmoeting. In bepaalde culturen gangbare realiteit. 

Mijn pa en ma zijn na de tweede wereldoorlog getrouwd. Euforie in bevrijdingstijd. Beiden uit een arm gezin. Moeder, oudste in een gezin van negen en net 18 en vader, jongste uit een gezin van zeven, ouders overleden en bijna 25. Zonder poespas, gemeentehuis, kerk en pastoor, zonder fotograaf. Waarschijnlijk, dat hoop ik toch, ook een klein intiem feestje. Ik kan het hen niet meer vragen, jammer. Negen maanden later word ik geboren. Zo ging dat thuis. Trouwen en kindjes kopen. Na mij zijn er nog zes gevolgd. Ik ben dus een babyboomer van na de bevrijding. Na Corona gaan we het nog eens meemaken, zeggen ze, denken ze. ‘Blijf in uw kot’ met neveneffecten’. Verveling verdrijven met verwennerij. Afwachten. 

Hoe zij elkaar hebben leren kennen weet ik niet. Wel hoe dat het bij mij gegaan is.

1967. Laatste jaar middelbaar onderwijs. Negentien en uitgaan. Elke gemeente had een dancing. Zaterdag en zondag, de jacht is open. Jongens en meisjes troepten samen, apart. Niks nieuws onder de zon. Eerlijk, ik was nogal bedeesd en niet van de rapsten. Met vrienden aan de toog, sigaret tussen de vingers, pintje in de hand, zeveren, liegen en lachen. Maar ja, dancings zijn er om te dansen. Boogie, wals, twist, jive, jerk en… tango. Er waren jongens die er goed in waren maar de grote meerderheid kwam voor een plakker, de ‘tango’ op één tegel. Als tango’s begonnen stoven de jongens weg van de toog. Er was er eentje waar ik mijn oog op had laten vallen. Met vijf zaten ze aan die tafel. Kom maar af boys. Je kan het al raden. Te laat, verpast. Op mijn stappen terug keren was geen optie. Maar ik had geluk. Er zat er nog eentje. Haar afspraak was te laat. Dat vernam ik pas veel later. 

22-05-1970

Straks vier ik mijn gouden huwelijksjubileum,…  met dat ene meisje dat toen haar date mistte. Twee jaren verloving. Mekaar graag zien en trouwen. We hebben geluk gehad. Samen lief en leed delen bij leven en welzijn. 

Onlangs was ik uitgenodigd op een bruiloft. Sara uit Diepenbeek en Tom uit Gistel (West Vlaanderen). Zij vonden elkaar twee jaar terug onderweg naar Compostela. Onbewust was ik de matchmaker, vandaar de invitatie. Als vakantieverantwoordelijke bij Samana mag ik mijn zegen geven over de selectie ivm ondersteuning en mobiliteit. – Samana organiseert vakanties op maat voor chronisch zieken – Zo zie je maar. Elk liefdesavontuur is uniek, zoveel is zeker. Een pelgrimstocht met ‘amor’ als GPS. Toeval gekristalliseerd tot ruwe diamant. 

Vandaag heb je huwelijks- en relatiebureaus. Datingsites advies incluis. Vijftigplusdating, parship, elite dating,…. en Tinder, heel populair. Daten voor ieders beurs en leeftijd. Online. De keuze wordt geswipet. Kiezen met vegen. Liefde op het eerste gezicht. We blijven jong. We hebben mekaar nodig. Maar hoe doe je dat in coronatijden? Moeilijke oefening maar perfect mogelijk volgens Kaat Bollen in “sjiek”, magazine bij hbvl. Zonder face-to-face gesprekken of fysiek contact. Ideaal dus in lockdown.

Straks dus feest. Probleem. Dansen met social distancy en met mondmasker op. Zie het mij niet doen. Misschien moeten we het ook gewoon bij een klein en intiem feestje houden. Uitgesteld is niet afgesteld. (bij leven en welzijn)

adriënopstap©

Fijne Kerst

“Zalig Kerstfeest”, zo zeiden ze dat vroeger. Onlangs kocht ik me een pak wenskaarten met “Fijne Kerst”. ‘Zalig’ is weg, gevlucht, op zoek naar een nieuwe thuis. Vandaag is het ‘fijn’ en vooral ‘leuk’. Dat denken we toch want ‘feest’ is ook wandelen gestuurd. Gelukkig hebben we de kerstman. De Sinterklaas voor volwassenen. Kerstboom met pakjes en rijke tafels. Oef toch feest dus.

Mijn boom staat er ook, een miniversie van toen de kids nog klein waren. Mijn stalletje is weg. De os en ezel ook. Milieuwetgeving. De herders zijn het noorden kwijt door de climate changes en global warming en de koningen weten het ook allemaal niet meer.

Pa, ma en kind zijn gelukkig gebleven. “Er is een kindeke geboren op aard”. Hoop en liefde in deze donkere dagen. Een wonder, een Godsgeschenk, vraag het aan elke ouder. Een wereld zonder heeft geen toekomst. Terwijl ik dit schrijf kijk ik naar de warmste week van StuBru. Wat een enthousiasme! Mama’s en papa’s die hun zoon of dochter de hoogte in steken om in beeld te brengen. Zalig! Je wordt er emotioneel van. Ik zou vroeger hetzelfde gedaan hebben. Vandaag zou mijn rug reclameren.

 Een week vol met akties om van deze wereld een leefbaardere wereld te maken. Eenzaamheid doorbreken en troost bieden voor wie het kan gebruiken.

Mijn jongste is met hart en ziel kleuterjuf. Meestappen in de ontwikkeling van de kleuter maar soms ook uithuilmama en zorgmama tegelijk. Gezinnen hebben het in deze hectische drukke tijden niet gemakkelijk. Kleuterjuffen en leerkrachten in het algemeen, kunnen het verschil maken.

In mijn keuken op het prikbord hangt een vergeelde spreuk van de BZN. “In jouw geven ligt alle krijgen”. Hij mag er nog ff hangen.

Een zalige, vrolijke leuke en fijne kersttijd voor iedereen.

Adrienopstap ©

Ongeneeslijk

24 december 2018

https://creativitijd-samana.be/ )

Terwijl ik dit schrijf is Allerheiligen en Allerzielen net gepasseerd. Kerkhofbezoek bij een Indiansummer weertje. De vriezeman is nog op herfstvakantie. De climate change heeft dan toch één positieve kant. Ik kom hier één keer per jaar en kan me niet van de indruk ontdoen, het wordt jaarlijks mooier en mooier. Alle graven zijn met de beste zorgen kleurrijk versierd, soms overdadig, soms sober. Een enkele keer niet, het verleid me telkens weer om een bloemetje te verplaatsen. Niemand verdient het om vergeten te worden, denk ik dan. Het hele gebeuren lijkt op een bloemenwedstrijd waar jury af en aan loopt en keurt. Wie heeft de mooiste. Een geurend bloementapijt, alhoewel ‘mei plasticvrij’ kan hier en nu ook nog.

Het inspireert me voor deze blogtekst. Niet de bloemen maar voor wie ze bedoeld zijn. Het is schrikken bij wijle. Ik word er stil van. Bangelijk, de sterkste en gezondste mensen liggen hier onder mijn voeten, verast en verrast door die met zijn zeis.

Mijn keuze voor vrijwilligerswerk na mijn vroege pensionering was een goede investering. 25 jaar vakanties organiseren voor chronisch zieke mensen samen met enthousiaste vrijwilligers, een week lief en leed delen, een gezonde formule en verrijkend voor beide partijen.
Je uiterlijk, je karakter krijg je mee met je genen bij geboorte maar wie je wordt en bent in het latere leven wordt grotendeels bepaald door ontmoetingen en belevenissen onderweg.

Mijn uitgebreide bibliotheek van foto’s brengen me met één klik terug in vakantie modus. Velen hebben de krant al gehaald. Ik wil ze graag terug tot leven wekken om dankjewel te zeggen. De gekste en meest fantastische vakantie verhalen werden geschreven met dankbare herinneringen. Wat niet mogelijk lijkt, wordt plots wel mogelijk. Je kan het zo gek niet bedenken.
Animatie vakanties, zonvakanties, toeristische vakanties en themavakanties, elke vakantie in een ander kleedje. Niet altijd wauw. Afscheid nemen en opnames in een ziekenhuis, het was er ook bij. Vreugde en verdriet, het zijn maar een paar letters verschil. DANKJEWEL!

thnx333

Pelgrimstocht naar Santiago de Compostela, een apart verhaal, een aparte vakantie, eerder een “make a wish” vakantie. Deelnemers chronisch zieken zien de kans om een gekoesterde droom te vervullen. Grensverleggend en emotioneel bij aankomst. Het maakte van mij telkens de gelukkigste vakantieverantwoordelijke. DANKJEWEL!

Link van de eerste pelgrimstocht met ziekenzorg in 2015:

http://pelgrimstochtziekenzorg.blogspot.com/

met samana in 2016

http://pelgrimstochtsamana.blogspot.com/

Op verhaal komen, zo belangrijk. Voor mekaar iets betekenen, de gekwetste mens zijn waardigheid terug geven, het zijn voor mij de belangrijkste troeven en ingrediënten van een Samana vakantie en bij uitbreiding de gehele Samana werking.
Geen chronisch zieke, geen medewerker, iedereen deelnemer.
Voor mij was en is het een voorrecht en een kado. Het heeft me veel levenswijsheid bijgebracht. DANKJEWEL!

thnx222

Dus … 1000x Thanks. Dankjewel lieve deelnemers voor de kansen om een stukje mee vakantie te maken. Dankjewel voor vele deugddoende openhartige gesprekken, luisterend oor voor jou en dankjewel dat ook jij al eens naar mij luisterde. Medewerkers willen ook al eens gehoord worden. Samen vakantie maken, een tweerichtingsverkeer.

Dankjewel Roger, Jan, Leon, Miet , Jaak, Mala, Anita, Irène, Geert, Willy, de vele Mia’s en Maria’s, Jean’s en Jos’n, … ik kan zo nog een tijdje doorgaan. Dankjewel Creativiteit. Dankzij dit initiatief leerde ik weer nieuwe mensen kennen, ontdekte of beter herontdekte skills die goed aanvoelen. Een linkerhand die om kan met een penseel en een rechterhand die graag de pen hanteert. “Wie schrijft, die blijft”. In mijn plan voor reïncarnatie, het perfect plaatje.

strand

Dankjewel voor al die bedankskes want bedankskes hebben een heel bijzondere eigenschap.
Ze zetten zich vast op onze hersenen en ons geheugen en doen heel vervelend want ze tasten onze gewoonten aan. Meer, ze zijn besmettelijk, de ontvanger geeft het onmiddellijk door. En … ze hebben een verslavend effect, zoals snoepen van chocola, ongeneeslijk!

adriën

Billen en Paddenstoelen

29 oktober 2018

https://creativitijd-samana.be/ )

“Welke mensen of dingen geven kleur in je leven?”, één van de hulpvraagjes om dit blog item te inspireren. Moeilijk en gemakkelijk tegelijk. Als het antwoord kort moet zijn, kan ik moeilijk kiezen.

Een vader een moeder, je eerste liefje, echte vrienden, partner, kinderen en kleinkinderen, de normale antwoorden denk ik, hoewel niet evident voor iedereen.

Ik heb geluk gehad. Moest mijn leven een kleurboek zijn, rood, geel en blauw zouden overheersend zijn. Rood, de kleur van de liefde en hartstocht, van vuur en bloed. Geel, de kleur van de lente, licht en leven. Blauw, de kleur van de hemel, lucht en water. Mocht dikwijls zelf de kleuren kiezen. Heb ook buiten de lijntjes gekleurd, bewust. Had niks te maken met falende motoriek. Effen buiten de kader, avontuurlijk. Het is mijn natuur. Groen past ook bij mij.

Bij mijn voorstelling voor deze blogreeks vind je een foto van mezelf in de buurt van Santiago de Compostela. 10 jaar geleden. Sindsdien sla ik geen jaar over. Het is een verslaving. Waarom? Ik vind geen antwoord. España, el pais del sol, kan een antwoord zijn. De zon maakt mensen blij. Zovele tochten, zovele verhalen, zovele vrienden, zovele kleuren.

Allemaal op pad in dezelfde richting, samen onderweg. Ieder met zijn eigen rugzak, eigen verhaal. “Gedeelde vreugd is dubbele vreugd, gedeelde smart is halve smart”. Een oud gezegde dat hier springlevend beleefd wordt. Bij aankomst op het plein voor de kathedraal, één en al emotie en blije gezichten. Een kleurrijk tafereel

Pelgrimeren, wat is het? Bij Van Dale krijg je voor het woordje “Pelgrim” een synoniem: “Bedevaarder”. Maar kerken onderweg zijn dicht, God laat niemand meer binnen. In Santiago daarentegen zit de kathedraal bij een pelgrimsmis overvol. En lijkt de Botafumeiro kampioen Snapchat van het internet te worden.

botafumeiro2

Santiago de Compostela, een bestemming en een weg.

 

Dit jaar mocht ik weer op pad met een groepje chronisch zieken. Het werd weer een bijzondere kleurrijke tocht. Een verslag vind je op:

http://compostela2018samana.blogspot.com/

 

Toevallig ben ik een maand terug een schildercursus gestart. Dochter content, pa content. Eindelijk de daad bij het woord gevoegd. Wou al langer, tijd creatief invullen. Totaal leek was ik verrast dat je eigenlijk maar 3 kleuren nodig hebt om een oneindig kleurenpalet samen te stellen. Rood, geel en blauw. Licht en donker mengen en je krijgt karmijnrood, olijfgroen, phtaloblauw, ultramarijn, onuitputbaar. Merken laten die fantastisch mengsels een eigen leven leiden. Zo vind je bij Levis; Relaxed Outback, Balanced Glacier, Positive Sunrise, Energizing Hills en … Passionate Spirit. Met die laatste wil ik mijn laatste blogbijdrage schrijven.

Mijn eerste doek

wolken

REGENWOLK

Mijn kleinzoon van 10 zag er 2 billen in, mijn kleindochter van 9, paddenstoelen. Hun eigen kijk. Er is nog werk op de plank, correctie – op het doek.

adriën

Een vloek en een zegen

file-1

2 juli 2018

( https://creativitijd-samana.be/ )

Ik beken, ik ben smartphone addict. Zeventigers doen niet onder voor tieners. Het is mijn handprothese. Info en ontspanning in handbereik. Voor alles bestaat een Aap die ik zo uit mijn mouw tover. Als ik straks geen vaste hand meer heb, zal Siri me helpen. Vergeet ik mijn pillen, krijg een seintje.Kostenbesparend, nooit voor een gesloten deur. Weerberichten online, paraplu of parasol. En ‘last but not least’, weg eenzaamheid, sociale media met Facebook wereldwijd op één. Voor velen onmisbaar contact. Grappige filmpjes, emotie, quotes en citaten. De één al gevatter dan de ander. Lang verloren vrienden opsporen en vinden. Hartelijke wensen en warme steun voor mekaar. Facebook? Ik doe niet mee, enkel profiel. Ach kom, iedereen is een beetje voyeur of ben ik de uitzondering?

Bovendien en voor een regelmatige afwezige husband niet onbelangrijk, klank met beeld. Videobellen tijdens de zoveelste pelgrimstocht maakt het gemis draaglijker.

Smartphone i love you. Bellen, filmen, foto’s nemen sms’n, je kan het allemaal. En ja toegegeven; niets waardevoller dan een eye to eye contact, knuffel of kus, vuistje of een high five.

We komen van ver. Als jonge zeventiger zag ik nog indianen films waar met rook signalen werd gecommuniceerd, sms avant la lettre. Gek toch, we zoeken contact ver weg terwijl onze medemens naast ons staat. Op de trein, in de bus, bij de dokter, op straat. We ontwikkelen een zesde zintuig. We ontwijken voetgangers zonder te kijken maar testen ook airbags met te kijken. Voor- en nadelen van multitasken

Een tijdje terug crashte mijn computer. Hij deed raar en dan zijn er mogelijkheden.

Van F1…. tot F12. F11 fabrieksinstellingenlijkt mij een goede keuze. F16 voor een supersonische oplossing staat er niet bij. Ik die dacht iets van software af te weten. Een regelrechte ramp. Alles foetsie. Documenten, foto’s en email, zo’n 3000. Niks bewaard in de cloud. Mails, adressen, foto’s, bestanden, allemaal weggebliksemd door een digitale donderwolk. Hoe stom kan je zijn met een wijsvinger. Ik ben er een week nie goe van geweest. Weg mappen, favorieten, lijsten,documenten, presentaties.Nog altijd zoek ik data die er niet meer zijn. Intussen kan ik mijn pc terug gebruiken en is me beloofd dat herhaling uitgesloten is. Donderwolken zijn stapelwolken geworden en straks een open hemel hopelijk.

Elk nadeel heeft een voordeel.

Het heeft me tot nadenken gestemd. Zowel wat mijn dagbesteding als mijn pc gebruik betreft.

Toegegeven, natuurlijk bewaarde ik teveel. Je denkt het allemaal ooit eens nodig te hebben. Mijn pa bewaarde ook alles. Dat hebben we gemerktbij het opruimen. Mee gekregen in de genen dus. Pc stond dagelijks op mijn uurrooster. Ik beken: ook spelletjes. Rummicub, het houdt je geest up-to-date. Uren en uren gaan voorbij. Ik moet beter weten want vroeger nog programmeren in avondcursus gevolgd. Het is helemaal niet moeilijk om je aan het lijntje te houden terwijl uitgestelde hobby’s en To-Do’s op een uitvoerder wachten.

Ik ben er nog niet maar maak vorderingen. Vandaag beginnen die hobby’s ogen en handen te krijgen. Vandaag geniet ik van lezen, wandelen, fietsen, zelfs van lang geplande en altijd uitgestelde klusjes in tuin en huis.

Geen pc méér, denk je dan. Toch wel. Mijn honger naar digits voed ik nu enkel met digits met kwaliteitslabel en zeer selectief. Spelletjes met beperkte houdbaarheidsdatum.

Ik zat onlangs in een overvolle trein en constateer dat nog veel pc’s zullen moeten crashen voor we weer eye to eye contact zullen maken of een babbeltje slaan.

Een tijdje terug was er de Swap inspiratie dag. Ik koos voor schilderen. Met borstel en verf, handmatig je ideeën op doek overbrengen. Wat heb ik genoten. Persoonlijk vond ik mijn met klodderverf gemaakte kladderwerkjes maar niks maar zowaar ontwaarden collega’s er eigenschappen en karaktertrekken die nog klopten ook. Dankjewel Mirella voor het initiatief maar ook vooral dankjewel kleurrijke lesgeefsters. Ze hebben wat wakker gemaakt in mij. Mijn kale muren in huis krijgen straks een hopelijk wat aanschouwelijk kladderdoek. ’t Is maar hoe je het bekijkt. Het kind in mij is wedergeboren, reïncarnatie dus.

adriën

Extra Time

16 april 2018

https://creativitijd-samana.be/ )

extratime

Geen excuus

Vraag een gepensioneerde of hij tijd heeft, je krijgt 9/10 een antwoord dat eindigt op één. De reden kan divers zijn. In mijn geval, vervroegd gepensioneerd, 3 studerende kinderen in huis, een extra centje was welgekomen. Interim arbeid was een oplossing én combineerbaar met vrijwilligerswerk. Fantastische tijd gekend en nog. Bij ziekenzorg, nu Samana begonnen als medewerker en nadien vakantieverantwoordelijke. 25 jaar actief, gemiddeld 2 à 3 vakanties/jaar in binnen- en buitenland: noem het een belangrijk hoofdstuk in mijn leven. Organiseren, programma’s opmaken, medewerkersploegen coachen: geheel mijn ding, mijn passie. Niet altijd even gemakkelijk, wel boeiend. Zieken en gezonden die elkaar een week lang leren kennen, ontmoeten en met elkaar vakantie maken: een formule waar beiden beter van worden. Ik raad het iedereen aan. Vrijwilligerswerk, je wordt er niet rijk van maar je krijgt er zoveel voor in de plaats, een torenhoog cliché. Toch is het zo! Leuk dat ik een stukje mocht meewerken en betekenen in veel vakantieverhalen. Ik had het voor geen geld willen missen.

69
zeis
Basic RGB

Verleden jaar werd ik 70. Ik vond en vind dat nog steeds verschrikkelijk terwijl ik blij moet zijn dat ik die jaren zonder kleerscheuren ben gepasseerd. Negenenzestig was nog sexy. Een zes en een negen maak je met sierlijke rondingen eindigend met een kort staartje. Een zeven en de één lijken bijna op een pijl, de zeven zelfs op een zeis. De reclamewereld heeft dat ook begrepen. 69 verkoopt beter dan 71

In mijn jeugdherinnering was 70 stokoud. Bij 50 kon je nog grappen, ik ben halfweg. En eigenlijk wil ik dat nu nog kunnen zeggen. En vergis u niet, gevoelens van een 70-jarige verschillen weinig van een twintiger, dertiger, veertiger,….. .

Als ik ’s morgens in de spiegel kijk, kan ik er niet omheen.

“Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie heeft de mooiste rimpels van het land”

Derde leeftijd. Een vierde bestaat niet, nog niet want mensen worden ouder. Vroeger was 100 uitzondering. Vandaag lopen of strompelen méér dan 2000 honderdjarigen in ons land. Mijn kansen stijgen met de jaren, exponentieel. 100, ziet er ook uit als een verrekijker. Je kijkt erdoor en zie het staat vlak voor je neus. Verschrikken en tegelijk ook verschrikkelijk.

100, een eeuw, lang en ook niet. Slechts een tiktak, een flits, een zucht in de tijd, in de eeuwigheid.

Vandaag maak ik een inventaris op van mijn leven. Een flashback wordt gemakkelijk want het korte termijngeheugen is springlevend. Een back-up heeft geen zin. Of toch, een back-up van mijn uitgefilterde bucketlist. Herontdek dat ik een kei was in hoofdrekenen. Op- en aftrekken van jaartallen bijvoorbeeld. De eerste bladzijden die ik open sla, zijn die van de laatste katern, de lijst van wie allemaal gestopt is. Een hemel of walhalla wil ik niet. Voor mij graag reïncarnatie. Het is goed hier op deze planeet.

Wie tussen de regels leest weet het intussen wel. Ik haat ouder worden. De eindmeet komt in zicht, de onvermijdelijke bestemming van elk levend wezen hier op deze aardkloot.

Zingeving en geloven vragen een invulling. Geen gemakkelijke oefening.

Met hosties en wijwater groot gebracht maar twijfels loeren om de hoek. Niks mis mee en je hoort me nooit zeggen dat er niet iets is na dit leven. Maar zekerheden in deze materie zijn er niet. Wie denkt het wel te weten, bedriegt zichzelf.

Bij een diepgaand en deugdelijk gesprek word ik altijd onverklaarbaar warm van binnen. Thuis komen bij Iemand of Iets? Een mysterie!

In 2008 stapte ik mijn eerste Camino, 800 km. Na 5 weken afzien en genieten, eindbestemming in zicht, Santiago de Compostela. Lome benen maar ook blij om thuis te komen. Niet het doel was belangrijk maar de weg ernaar toe. El Camino (Spaans voor weg), metafoor van het leven!

Mijn ouders schreven een hoofdstuk, mijn kinderen schreven een hoofdstuk en het laatste hoofdstuk hoop ik samen met mijn schatje te schrijven. Toch zal één van ons twee de epiloog schrijven.

Hoogtijd voor Extra Tijd. Al wat uitgesteld werd, heeft geen excuus meer. Eindelijk dat boek schrijven, eindelijk hobby time, tekenen, schilderen, iets omhanden hebben met handen. Eindelijk Creativitijd. Inspiratie genoeg bij mijn fantastische mede bloggers. En… swap, nieuwe horizonten? Ik kijk ernaar uit.

Als extern verantwoordelijke voor vrijwilligers bij Sint Ferdinand (broeders van liefde) kon ik onlangs een voordracht bijwonen over ‘time- management’. Hoe verkrijg ik een uur extra?

Voor geïnteresseerden:

Je presteert beter (en méér) als je regelmatig een pauze inplant.

Roy CO van…, heeft het geweten

adriën